Ik schrijf dit blogje niet om dramatisch te doen. Een aantal mensen hebben naar mijn gezondheid gevraagd en alleen een enigszins vaag antwoord gekregen, mede omdat dit een nogal complex verhaal is en ik gewoon erg veel moeite heb om dit te vertellen. Ik doe nu een kort vereenvoudigd verslag, die wat mij betreft al lang genoeg is.

Een tweetal jaren geleden werd er bij een doktersbezoekje hoge bloeddruk bij mij geconstateerd. Ik had een bloeddruk van ongeveer 220 bovendruk. In dit verhaal negeer ik de onderdruk, aangezien het niet echt belangrijk is. Niet voor mij in ieder geval.

Twee jaar geleden ben ik zoals de meesten wel zullen weten opgenomen geweest wegens verlamming vanaf mijn heupen (Cauda Equina Syndroom). Hiervan ben ik inmiddels een groot deel hersteld, maar het heeft waarschijnlijk wel een wisselwerking met het huidige. Tijdens deze opname had ik doorgaans een bloeddruk van 140 tot 160, hoog maar voor mijn doen niet verontrustend. Ik zou 's maandags naar huis gaan en zondagavond vroeg ik een verpleegster om mijn bloeddruk nog eenmaal te meten. Ik haalde toen een bovendruk van 260. De verpleegster trachtte normaal te blijven doen, wat niet helemaal lukte. Een speciale internist die wetenschappelijk onderzoek verrichtte verzocht mij mijn behandeling over te nemen. Uiteraard had ik geen bezwaar.

Ik werd weer een dag opgenomen om een nieuw medicijn te testen. Hiervoor moest ik wel een briefje ondertekenen waarbij de risico's voor mijzelf waren. Geen probleem. Hoewel de doktoren erg geruststellend deden was ik me er wel van bewust dat deze hoge bloeddruk dodelijk was. Op niet al te lange termijn...

  Ik kreeg dit experimentele medicijn, andere medicijnen werkten nauwelijks. Onder constante bewaking heb ik deze voor het eerst ingenomen. Het medicijn leek te werken, mijn bloeddruk daalde van 240 naar 170, nog steeds hoog maar het gevaar was minder urgent.

In september werd het duidelijk dat mijn vriendin Ilse Florijn niet lang meer te leven had, mijn aandacht wijdde ik volledig aan haar en ik vergat mezelf. In maart was het einde snel naderend. Ondertussen had ik een onmin met de ING bank, die dreigde met loonbeslag en beslaglegging bankrekening. Ik zou niet betaald hebben. Het bleek een cijfertje fout te zijn in de omschrijving van de overboekingen. Ook word ik al een paar jaar geterroriseerd door de vereniging van eigenaren van mijn flat. Ze sturen de ene instantie na de andere op mijn dak, aangezien het bij een vieze bende zou zijn. Ze logen dat er buren zouden zijn die geklaagd zouden hebben en dat ik een huis vol beesten zou hebben (twee katten en een fretje). Dezelfde instanties gingen na een bezoek weer weg zonder dat ze wat aantroffen. De VvE houdt niet op, ze blijven aan de gang en in maart deden ze een vernieuwde aanval. Terwijl ik naast een stervende Ilse stond, schreeuwde een hufterige ambtenaar door de telefoon dat ie daar niets mee te maken had en binnen een kwartier toegang eiste, anders zou hij mijn deur laten intrappen. Dit was niet de eerste keer dat hij zich zo opstelde en ik filmde zijn gedrag en naam zijn telefoontjes op. Ik verzeker je dat zijn woorden geen enkele indruk op mij maakte, dat probleem zou ik later wel zien. Hij heeft het niet gedaan, en van mijn advocaat hoorde ik dat hij zijn boekje ernstig te buiten is gegaan. Hij zal wel schrikken als hij erachter kom dat ik beeld- en geluidsopnamen hierover bezit. Deze hufter heet overigens mark van arkel. Ik beraad me over aangifte. Mijn huidige vriendin is politie, werkzaam bij DIV regio noord-oost Gelderland en getuige van een en ander. Haar woord telt voor twee, een eventuele rechtszaak zie ik met vertrouwen tegemoet.

Mijn bloeddruk steeg in deze periode tot onmeetbare hoogte. De hoogste meting bedroeg 285, maar een flink aantal metingen zijn mislukt doordat het bereik van de meter onvoldoende was. Ik kreeg te horen dat ik al de hoogst mogelijke dosering van het medicijn kreeg (het enige dat werkte bij mij) en dat het steeds minder effectief werd. Een andere behandeling was al niet mogelijk gebleken. Ik heb die nacht niet geslapen. De volgende dag belde de dokter me op, hij had contact opgenomen met een Amerikaan en een combinatie van medicijnen was mogelijk.

Ik moest me weer in het ziekenhuis melden om de medicijnen te testen met “reddingsapparatuur” om me heen om in te kunnen grijpen als het mis ging. Wederom succes, mijn bloeddruk daalde weer tot 120, een prima waarde.

Twee weken geleden ben ik zonder waarschuwing, zonder aanleiding bewusteloos gevallen. Het was in de wc. Het licht was al weer uit (automatisch na 5 minuten) en ik krabbelde volledig verdwaasd weer op. Ik ben naar bed gestrompeld en voelde me de hele maandag alsof ik aangereden was door een trein. Half suf constateerde ik dat ik door de ruit van de voordeur gevallen was. Ik was me nauwelijks van mijn omgeving bewust. Het is nog een tweede keer gebeurd, maar dat weet ik alleen door sporen. Ik kan me er niets van herinneren. Het tweede experimentele medicijn heeft zich tegen me gekeerd en ik moet er mee stoppen. Ik ben ongeveer 30% van mijn lichaamsgewicht kwijtgeraakt en de hoop is nu dat dit voldoende is om mijn bloeddruk binnen acceptabele waarden te houden. De toekomst zal het leren. Inmiddels heb ik wel hart- en nierschade opgelopen. Het is zaak om me niet op te winden en veel in beweging te blijven, anders is de uitkomst wel duidelijk en zal ik Ilse weer zien.

Bij lopen en staan word ik duizelig en kan ik weer bewusteloos raken. Staande daalt mijn bloeddruk erg hard. Dit lijkt goed, maar het is een volledige ontregeling. Gelukkig heb ik op de ligfiets minder last, maar voor de rest voel ik me knap beroerd.

Maart vorig jaar sloot ik een wa-verzekering af bij het ABN-Amro filiaal in Soest, met als hoofdreden dekking bij verkeersongevallen met de fiets. De vraag luidde dus ook " Ben ik nu helemaal gedekt bij ongelukken op de fiets?" 
"Ja meneer, u bent helemaal gedekt." Bij een autoverzekering is dat dan ook zo, dus ik vertrouwde op het oordeel van de medewerker.

Hoe fout kun je zijn. Lees verder

Vanaf nu plaats ik mijn foto's op Flickr

Ligfietsen.

Zaterdag voor een week dacht ik even nog van het mooie weer te genieten en een klein stukje door Nederland te fietsen. Ik moest een kleinigheidje afleveren in Utrecht onder zee. Daarna lag de wereld voor mij open. Ik wilde naar Houten rijden en daar vandaan zou ik wel verder zien. Ik had het vermoeden dat het wel richting het zuiden zou worden. 's Hertogendenbosch of zo.

De laatste week was het wel zo dat mijn fiets wat vreemd stuurde. Ik had het vermoeden dat het achterwiel een beetje los was gelopen, maar dat bleek mee te vallen. Ik zou er eerdaags wel eens naar kijken.

 Bij Houten wilde ik van een stoeprand af rijden. Omdat hij nogal hoog is, doe ik dat voorzichtig. Voorwiel komt neer zoals verwacht, maar bij het achterwiel hoorde ik een raar geluid en zat ik onverwacht wat lager. Ik durfde meteen niet meer te sturen, dus ik was blij dat er geen auto aan kwam. 

 In eerste instantie dacht ik dat de achteras geknap was. Geen probleem, zit vlak bij de fietsenmaker. Maar helaas, de achtervork was gescheurd en dat is iets wat je niet even provisorisch repareert. Aan de hand meenemen was ook nogal een klus, dus ik besloot de fiets in de berm te smijten, de kostbaarheden eraf te halen en met de trein naar huis te gaan. De fiets zou ik met mijn auto wel ophalen. 

 Maandag naar de fabrikant gebeld, maar die nam de telefoon niet op en al heel snel kreeg ik te horen dat die dat ook een tijdje niet meer zal doen. Ik kreeg een donkerbruin vermoeden dat ik voorlopig uitgeligfietst was. Zeker na het debacle van mijn Alleweder 6. (Deze ga ik binnenkort maar weer repareren, de verzekering laat op zich wachten.)

 Ligfietsshop Tempelman had mijn tweet gelezen en naar deze firma gebeld en wist dat er nog een achterbrug lag. Mijn fiets zou onder garantie gerepareerd worden.

  Ik kreeg verbazend veel geld terug voor mijn camera. Daar wilde ik eerst een Olympus Om-D voor kopen. Nou, ik kan je vertellen dat dat niet door gaat. Ik heb een Nasca Gaucho besteld. Ik kreeg nog veel voor de Seiran en mijn baas heeft een Fietsplan. 

Binnenkort weer fietsen, ik kan niet wachten

In het begin had ik er moeite mee. Op de fiets naar het werk. Het kostte me elke rit iets meer dan een uur om deze 33km af te leggen, terwijl ik er met de auto maar 25 minuten over doe. Nu mis ik het als ik een zeldzame keer met regen toch maar de auto pak. Regen op de terugweg is niet zo erg, maar op de heenweg vind ik het wel wat vervelend, ondanks dat ik me omkleed op het werk (en ze hebben er ook een douche). Inmiddels heb ik wat problemen met mijn spieren en rijdt ik wat langzamer. Ook het afwisselen tussen een ligfiets en een mountainbike heeft wat vreemde bijverschijnselen.

Maar hoewel ik tegenwoordig een vaste route heb – er zijn meerdere routes mogelijk – geniet ik er van. In afwisselende omstandigheden komt je elke ochtend oude vrienden tegen, zoals het zwarte katje bij het fietsbruggetje over de Eem. Hij staart me elke keer weer aan en ik terug. Op de Coolhorsterweg kom ik een mountainbiker tegen die geen licht heeft en erg hard rijdt (“Goh, leef jij nog steeds?”) . De krantenjongen die nog steeds niet uitkijkt als hij oversteekt. In Amersfoort de man met het kaptein Iglo gezicht in zijn elektrische rolstoel en zijn twee Malthezer Leeuwtjes. De man op kantoor die porno kijkt (“Joh, het is zes uur in de ochtend”). De vrachtauto die zijn lading aflevert bij de Jumbo Hoevelaken.

Het constante landschap toont zich in wisselende licht- en weersomstandigheden steeds op een andere manier. De dieren steken soms met hun poten in het mistige gras. De nevel die als een levend wezen de sloot uit kruipt.

Zo ’s ochtend vroeg op de fiets is het leven best mooi.

...heeft héél soms voordelen. Zoals mooie landschappen